O czymś zapomniałem?

O czymś zapomniałem? Zapomnieć o czymś jest zwykłą ludzką przypadłością, chociaż w codziennych konwersacjach wielu z nas żartuje, że znowu nas dopadł ten Alzheimer. Jednakże tak naprawdę chyba nie zdajemy sobie sprawy z powagi tej choroby, którą wspominamy. Owszem, jak najbardziej jednym z jej objawów jest utrata pamięci, ale to nie wszystko. Choroba ta została odkryta w roku 1906 przez niemieckiego neuropatologa, Aloisa Alzheimera i stąd wzięła się oczywiście jej nazwa. Jest ona związana z wiekiem i określa się, że zwiększone ryzyko zachorowania dotyczy osób po 65 roku życia. Nie oznacza to jednak, że nie ma ryzyka wcześniejszego zapadnięcia na tę chorobę. Tutaj jak najbardziej takie ryzyko, bowiem istnieje. Choroba z początku rozwija się podstępnie i jej objawy mogą mylnie kojarzyć się z wiekiem i jednocześnie też wówczas mogą być bagatelizowane. Zasadniczo ważne jest, aby jak najwcześniej zdiagnozować te schorzenie, gdyż wówczas można rozpocząć ograniczanie jego rozwoju.

Choroba Alzheimera

Choroba Alzheimera Choroba Alzheimera zasadniczo nie jest możliwa do wyleczenia, ale oczywiście można hamować jej rozwój. Początkowo oczywiście mamy do czynienia ze stopniową utratą pamięci krótkotrwałej. Wydarzenia sprzed lat są raczej przez osoby cierpiące na chorobę Alzheimera dobrze zapamiętywane. Oczywiście choroba ta nie sprowadza się tylko i wyłącznie do kwestii utraty pamięci. Gdyby tak było, prawdopodobnie nie byłaby to tak poważna choroba, jaką faktycznie jest. Z czasem, bowiem mogą pojawić się również takie objawy jak wahania nastroju, agresja, splątanie, trudności językowe jak również utrata pamięci długotrwałej. Aby móc mówić o właściwej diagnozie, trzeba przeprowadzić odpowiednie badania, które dają pewność, co do tego czy mamy do czynienia z chorobą Alzheimera, czy też jednak nie. Choroba przebiega w różnych etapach. Oczywiście w zapobieganiu jej rozwoju bardzo istotne jest nie tylko leczenie farmakologiczne, ale bardzo ważne jest również to, aby taka osoba nie pozostała sama. Należy, bowiem otoczyć ją szczególną troskliwością. Od momentu postawienia diagnozy osoba ta nie może pozostawać sama. Osoba dotknięta tą chorobą w szczególny sposób powinna pozostawać pod baczną opieką rodziny. Postęp choroby wszak jest bardzo szybki, a jak dotychczas nie znaleziono na nią adekwatnego lekarstwa.